حرفی نزن، چیزی نگو

داد میزنن چشای تو

دونه دونه اشکات میگن

یواش یواش آماده شو

آهای تویی که عاشقی

آی تو که دنیای منی

چشای خیس تو میگن

می خوای ازم دل بکنی

خبر رسیده تو دلت

آتیش به پا شده

سخته نگو بهم برو

یواش یواش خودم میرم

فکر نکنی دلم می خواد

یا اینکه نیستی تو دلم

فکر نکنی از خوشیمه

به خاطر خودت میرم

پرنده ی رهای من

قفس نشین غم نباش

منو رها کن و برو

به فکر آشیونه باش.....

دلم تنگه ديدنت داد ميزنه تو سينه

همش بهونه ميگیره ميخواد تو رو ببينه

دلم تنگه ديدنت داد ميزنه تو سينه

همش بهونه ميگیره ميخواد تو رو ببينه

بي تو شبهام پر از غمه

پر از سكوت و ماتمه

دلم ميخوام يه روز بيايي نگات كنم يه عالمه

بگم دوست دارم ولي هرچي بگم بازم كمه

دلم تنگه ديدنت داد ميزنه تو سينه

همش بهونه ميگیره ميخواد تو رو ببينه

عجب صبری خدا دارد!

اگر من جای او بودم .

همان یک لحظه اول که ظلم را می دیدم از مخلوق بی وجدان

جهان را با همه زیبائی وزشتی ،بر روی یکدیگر ویرانه می کردم.

عجب صبری خدا دارد!

اگر من جای او بودم که در همسایه ی صدها گرسنه ، چند بزمی گرم عیش و نوش می دیدم ،

نخستین نعره مستانه را خاموش آندم، بر لب پیمانه می کردم

عجب صبری خدا دارد!

اگر من جای او بودم .

که می دیدم یکی عریان و لرزان ،دیگری پوشیده از صد جامه رنگین،

زمین و آسمان را واژگون مستانه می کردم

عجب صبری خدا دارد!

اگر من جای او بودم .

به خاطر تنها یک مجنون صحراگرد بی سامان

هزاران لیلی ناز آفرین را کو به کو آواره و دیوانه می کردم!

عجب صبری خدا دارد!

اگر من جای او بودم .

بگرد شمع سوزان دل عشاق سر گردان

سراپای وجود بی وفا معشوق را،

پروانه می کردم.

عجب صبری خدا دارد!

اگر من جای او بودم .

بعرش کبریائی ،با همه صبر خدائی تا که می دیدم عزیز نا بجائی ،

ناز بریک ناروا گردیده خواری می فروشد

گردش این چرخ را وارونه بی صبرانه می کردم .

عجب صبری خدا دارد!

چرا من جای او بودم ;

همین بهتر که او جای خود بنشسته و تاب تماشای زشت کاریهای این مخلوق را دارد

وگرنه من بجای او چو بودم ،

یکنفس کی عادلانه سازشی

با جاهل و فرزانه میکردم.

عجب صبری خدا دارد!